تو همیشه هستی اما این منم که از تو دورم

من که بی خورشید چشمات مثل ماه سوت و کورم

تازه فهمیدم به جز تو حرف هیچ کی خوندنی نیست

آدما میان و میرن هیچ کی جز تو موندنی نیست

همه دنیا بخواد و تو بگی نه

نخواد و تو بگی آره تمومه

پس...

همین که  اول و آخر تو هستی به محتاج تو محتاجی حرومه

مثل من با من

و حتي مثل تن با من !!!

ساده دل بودم كه مي پنداشتم دستان تو

بايد مثل هر عاشق رها باشد!

تو هم از ما نبودي!

تو هم با من نبودي

من با تو مي گويم، تو با من نمي گويي

اما اگر راستش را بخواهي ...

من از تو نمي گويم، دل از تو مي گويد

من از دل نمي گويم، عشق از دل مي گويد

من از عشق نمي گويم، جادّه ازعشق مي گويد

من از جادّه نمي گويم، سرنوشت از جاده مي گويد

من از سرنوشت نمي گويم، خدا از سرنوشت مي گويد

من از پوچي نمي گويم ، روز مرّه گي از پوچي مي گويد

من از دين نمي گويم ، زندگي از دين مي گويد

من از زندگي نمي گويم ، تو از زندگي مي گويي

من امّا، فقط از تو مي گويم... فقط از تو...

و اكنون كه، حتّي   ‌نمي گذاري من از تو براي تو بگويم

پس چاره اي نيست ؛جز اينكه من بروم و تو بماني با

 "دنياي بهشت آيين" خود

((مي روم جايز نيست، من رفتم.))

وامّا من..................................

 من از خود مي گويم و از خداي خود

چون آخر خودم مي مانم  وخداي خود

نه اين در و ديوارو آدم هاي  دلرباي دنياي خداي خود.

در مدرسه زندگی در کلاس دنیا ، سر زنگ املا ، یادمان باشد برای محبت

تشدید بگذاریم تا نیم نمره از محبت ها کم نشود

گذشت زمان برآنهاکه منتظرندبسیارکند

برآنهاکه می هراسندبسیارتند

برآنها که زانوی غم بغل کرده اند بسیاطولانی

وبرآنهاکه به سرخوشی می گذرانندبسیارکوتاه می گذرد

امابرآنها که عشق می ورزندزمان راآغازوپایانی نیست

باران که می بارد یادم می رود که تو چه بودی و چه کردی.

کاش می دانستم باران چه رازی دارد که مرا بی قرارو دلتنگ تو

می کند....

گاهی فکر می کنم اگر رفتن انقدر اسان است پس چرا من جا

 مانده ام و اگر سخت است تو چرا ساده کوچ کردی و رفتی... 

خودت هم می دانی که هر چه بود به خاطر تو بودو بس.

من به راحتی می توانستم برنده ی این قمار از پیش باخته باشم

اما خواستم تو پیروز شوی.اما بدان همیشه حق با برنده ها نیست

می شود در حین بازنده بودن دوای قلب شکسته را از خدا گدایی

کرد. 

ای کاش بدانی تاریخ آمدنت را به یاد دارم اما تاریخ رفتنت را

هزاران بار خط زده ام تا فراموش کنم از تو دورم.....

وقتي نميتوني فرياد بزني، ناله نکن!!!

خاموش باش!!!

قرن ها ناليدن به کجا انجاميد؟

تو محکومی به زندگي کردن

تا شاهد مرگ آرزوهاي خودت باشي...

^{دکتر شریعتی}

روزی دانشمندى آزمایش جالبى انجام داد. او یک آکواریوم ساخت و با قرار دادن یک دیوار شیشه‌اى در وسط آکواریوم آن ‌را به دو بخش تقسیم ‌کرد.در یک بخش، ماهى بزرگى قرار داد و در بخش دیگر ماهى کوچکى که غذاى مورد علاقه ماهى بزرگتر بود.ماهى کوچک، تنها غذاى ماهى بزرگ بود و دانشمند به او غذاى دیگرى نمى‌داد.او براى شکار ماهى کوچک، بارها و بارها به سویش حمله برد ولى هر بار با دیوار نامرئی که وجود داشت برخورد مى‌کرد، همان دیوار شیشه‌اى که او را از غذاى مورد علاقه‌اش جدا مى‌کرد… پس از مدتى، ماهى بزرگ ازحمله و یورش به ماهى کوچک دست برداشت. او باور کرده بود که رفتن به آن سوى آکواریوم و شکار ماهى کوچک، امرى محال و غیر ممکن است!در پایان، دانشمند شیشه ی وسط آکواریوم را برداشت و راه ماهی بزرگ را باز گذاشت. ولى دیگر هیچگاه ماهى بزرگ به ماهى کوچک حمله نکرد و به آن‌سوى آکواریوم نیز نرفت !!!

میدانید چـــــرا ؟

دیوار شیشه‌اى دیگر وجود نداشت، اما ماهى بزرگ در ذهنش دیوارى ساخته بود که از دیوار واقعى سخت‌تر و بلند‌تر مى‌نمود و آن دیوار، دیوار بلند باور خود بود ! باوری از جنس محدودیت ! باوری به وجود دیواری بلند و غیر قابل عبور ! باوری از ناتوانی خویش

اگر ما در میان اعتقادات و باورهاى خویش جستجو کنیم، بى‌تردید دیوارهاى شیشه‌اى بلند و سختى را پیدا خواهیم کرد که نتیجه مشاهدات وتجربیات ماست و خیلى از آن‌ها وجود خارجى نداشته بلکه زائیده باور ما بوده و فقط در ذهن ما جاى دارند

یک روز مانند پرنده ی سرگشته پروبال شکسته طوفان زده و آشیان گم کرده از دیار غربت به سرزمین عشق تو روی آوردم سرزمینی که خیال میکردم پر از نور امید است حرارت خورشید و بوی باران دارد اما افسوس که مرغ بیشه های غریب نمیدانست که روزی این سرزمین را امیدی نیست و روشنایی اش را دیری نمیپاید.

نمی دانم چرا امشب واژه هایم خیس شده اند
مثل آسمانی که امشب می بارد....
و اینک باران
بر لبه ی پنجره ی احساسم می نشیند
و چشمانم را نوازش می دهد
تا شاید از لحظه های دلتنگی گذر کنم

و حالا خورشید هر روز تو رو به یاد من می اورد

می خواهم فراموشت کنم

اما این خورشید با هیچ دستمالی

از پنجره ها پاک نمی شود

از عشق

امروزمان چیزی برای فردایمان باقی بگذار

به اندازه یک نگاه ،

به اندازه یک لبخند

تا بیاد داشته باشیم که روزی

عاشق هم بودیم

عشق با غرور زيباست ولي اگر عشق را به قيمت فروريختن ديوار غرور گدايي کني...آن وقت است که ديگر عشق نيست....صدقه است

راه زندگي راه گلزارها نيست بلكه راه خارهاست، پس بايد پاهاي قوي داشته باشيم تا به راحتي از اين خارها بگذريم

 يک نصيحت : مواظب خودت باش . يک خواهش : هيچ وقت عوض نشو . يک آرزو : فراموشم نکن . يک دروغ : دوست ندارم . يک حقيقت : دلم برات تنگ شده ، و يک رؤيا : تو رو تا ابد داشتن